વિચાર જગત ( A Surati's view )

ચેન્નૈ થી બેંગ્લોર બસ મુસાફરી - 17/10/2007

2008-01-28T05:10:00.001-08:00

ચેન્નૈ થી બેંગ્લોર બસ મુસાફરી(17/10/2007)

કંપની ના કામ માટે છેલ્લા દોઢ મહિના થી ચેન્નૈ મા રહેવાનુ થયુ અને અધવચ્ચે એમ બી એ ની પરીક્ષા ને ન્યાય આપવા બેંગ્લોર જવાનુ થયુ. જેવુ હજી સુધી ચાલ્યુ આવ્યુ છે તેમ અઠવાડિયા આગળ થી તો નક્કી થાય એમ નહોતુ એટલે 17 મી એ બપોરે નક્કી કર્યુ કે આજે સાંજ ની બસ મા બેંગ્લોર જવા માટે નીકળવુ છે .

ચેન્નૈ મ નવાસવા એટલે બસ ના કે રેલ્વે એજ્ન્ટો ના નમ્બર તો હતા નહી , એટલે મગજ(શેતાની) મા વિચાર આવ્યો કે ઈંટરનેટ પરથી રેલ્વે મા ઈ-ટીકીટ બુક કરાવીએ, પણ બદનસીબે બધી ટ્રૈનો મા લામ્બુ લચક વેઈટીંગ લીસ્ટ એટલે એ વિચાર પર તો ચોકડી લાગી ગઈ. બીજો વિચાર આવ્યો બસ નો પણ બસ ટ્રાવેલ્સવાળા નો નમ્બર પણ નહી મળે, એટલે થયુ કે લાવો ટેક્નોલોજી નો ઉપયોગ કરીએ , ગુગલ મા શોધ કરી ત્યા વળી વેબસાઈટ મળી રેડબસ.ઈન ( redbus.in ) ખુબ જ સરસ વેબસાઈટ બનાવી છે , બસ ના ભાડા , સીટ નંબર પસન્દ કરવાની છુટ આપે છે , પણ પાછુ બદનસીબે ઈંટરનેટ ની ખામી ને લીધે ક્રેડિટ કાર્ડ થી પૈસા ચુકવી નહી શકાયા. મે ફોન કરી ને તેમને વિનંતિ કરી કે તમે એક ટિકીટ બુક કરાવો , પૈસા હુ ટ્રાવેલ્સવાળા ને આપી દઈશ . જે તેમને માન્ય રાખી અને એક ટિકીટ બુક થઈ, રાત્રે 9-30 વાગ્યા ની ચેન્નૈ સ્ટેશન થી .

હવે ટિકીટ આવવાની હતી ઈ-મેઈલ થી અને હુ લગભગ 8 વાગ્યા સુધી ઓફિસ મા દર મિનિટે ઈ-મેઈલ ચેક કરતો હતો પણ ઈ-મેઈલ દેખાયો નહી. પછી લાગ્યુ કે હજી વધારે રાહ જોઈશ તો બસ નીકળી જશે એટલે ફોન પર જ વાત કરી ને ટ્રાવેલ્સ નુ નામ અને નમ્બર પુછી લીધા ને શરુ થઈ સ્પેંસર પ્લાઝા (ચેન્નૈ નુ પ્રખ્યાત શોપિંગ મોલ ) માઉંટ રોડ થી ચેન્નૈ સ્ટેશન ની મુસાફરી . પહેલી વાર ચેન્નૈ સ્ટેશન જઈ રહ્યો હતો એટલે દિશાનુ જ્ઞાન તો હતુ નહી ને મને ચેન્નૈ ના રિક્ષાવાળાઓ પર પુરો ભરોસો હતો કે તેઓ છેતરશે જ છેતરશે એટલે રસ્તા પર જતા રાહદારી ને દિશા પુછી કે ક્યાથી રિક્ષા પકડવી અને બીજુ સામ્ભરવામા આવ્યુ કે ચાલતી રિક્ષા જ પકડવી , ઉભા રિક્ષાવાળાઓ લગભગ દોઢ થી બે ગણા ભાડાઓ માંગી ને ઉભા રહી જાય ,બે ત્રણ રીક્ષાવાળાને પુછ્યુ ને થોડી રકઝક બાદ 40 રુપિયા મા આવવા રાજી થઓ.

આજે બધુ સાજુ સમુ ઉતરવાનો દિવસ તો હતો નહી એટલે પહોંચ્યો શર્મા ટ્રાવેલ્સ મા, જ્યા તેમને ટિકિટ નો પ્રિંટાઆઉટ માંગ્યો , એમને સમજાવતા સમજાવતા થાકી ગયો કે ઈ-મેઈલ નથી આવ્યો પણ બુકીંગ તો થયુ છે પણ એ ના માન્યા . આખરે પાછો રેડ બસ વાળાને ફોન કર્યો જેને મને 10 મિનિટ મા પાછો ફોન કરશે એમ જણાવ્યુ . આવા બનાવો ની શ્રુંખલા બની હોવાથી મારી ધીરજ નો અંત આવી ગયો મે ટ્રાવેલ્સ વાળા ને પૈસા ચુકવીને ટિકિટ લઈ લીધી આમ પણ મે રેડ બસ વાળાને પૈસા ચુકવ્યા નહોતા. જેવી ટિકિટ લીધી એટલે રેડબસ થી ફોન આવ્યો કે મારુ બુકીંગ શર્મા સરદાર ટ્રાવેલ્સ મા થયુ છે . મને હજી સુધી ખબર નથી કે ભુલચુક કઈ તરફ થઈ , મારી ચેન્નૈ લઢણ સામ્ભ્ળવામા કે સામેવાળી ની બોલવામા. જે પણ હોય હવે કાઈ થઈ શકે તેમ નહોતુ હુ બીજી બસ ટિકિટ ના પૈસા ચુકવવાનો નહોતો એટલે મે રેડબસવાળાને ટિકિટ કેંસલ કરવા જણાવ્યુ .

આખરે ધીરજ નો અંત આવ્યો ને બસ આવી ગઈ શર્મા ટ્રાવેલ્સ ની . બસ મા બેઠો ને જીવ મા જીવ આવ્યો , ટિકિટ ના ભાવ પ્રમાણે જ બસ ની સીટ હતી, બાપુ પૈસા વસુલ થઈ ગયા. બસ ચેન્નૈ સ્ટેશન થી શરુ થઈ ને બીજા વિરામ સ્થળ કોયેમ્બીડ પહોંચી. કોયેમ્બીડ એ ચેન્નૈ નુ મુખ્ય બસ સ્ટેન્ડ છે જે રીતે બેંગ્લોર મા મેજેસ્ટીક / કલાશીપાલ્યા અને અમદાવાદ મા ગીતા મન્દિર જ્યાથી આતર-રાજ્ય બસો સહેલાઈથી મળી રહે છે. ખાસ્સુ એવુ મોટુ અને ખાસ્સુ એવુ દુર છે શહેરથી.

આખા દિવસ ના થાક ના કારણે કોયેમ્બીડ પછી જો આન્ખો મીંચાઈ છે કે સીધી 5 વાગ્યે ખુલી હોસુર રોડ પર . હોસુર રોડ એટલે જ્યા મોટી મોટી કમ્પની ઓ દેરા નાખીને બેઠી છે . હોસુર રોડ ના ઈલેક્ટ્રોનિક સિટી વિસ્તાર ને લગભગ અઢી વર્ષ પછી જોઈ રહ્યો હતો જેમા વિપ્રો ઓફિસ , સાસ્કેન, એચટીએમટી , નોવેલ, કેપ જેમિની જોઈ. અને બસ રોકાઈ સિલ્ક બોર્ડ મડીવાળા ચેક પોસ્ટ પર. પછી આવ્યુ કલાશીપાલ્યા , બેંગ્લોર થી બહાર જ્તી અને આવતી લકઝરી ( પ્રાઈવેટ ) બસ નુ મુખ્ય મથક. અઢી વર્ષ માતો આખા વિસ્તાર ની કાયાપલટ થઈ ગઈ છે . સવાર સવાર મા રિક્ષાવાળાઓ સાથે લડવાનુ મન નહોતુ એટલે ચાલતા ચાલતા બસ ડેપો પહોંચી ગયો , બસ ડેપો અહી થી ફક્ત 5 મિનિટ થાય ચાલતા ચાલતા.

બેંગ્લોર ની ઠંડી મા ગરમ ગરમ ચાની ચુસ્કી તો કેમ કરતા જવા દેવાય , એટલે સવાર સવાર મા ચા પી ને ઠંડી , સુસ્તી ભગાડવાની વ્યર્થ કોશિશ કરી અને મંજિલ પર જતી બસ મા બેસી ગયો.

વળી ક્યારેક વાતો કરીશુ બેંગ્લોર થી ચેન્નૈ મુસાફરી ની................

Tribute to all software engineer

2007-06-26T22:26:00.000-07:00

આજે એક ઈ-મેઈલ ની પ્રતિક્રુતિ આપ ની સમક્ષ રજુ કરી રહ્યો છુ . આ ક્રુતિ ના લગભગ દરેક વાક્યો સોફટવેર ઈજનેર ના જીવન ને લાગુ પડે છે .

કદાચ તમારા માટે આ એક રમુજી લેખ બની રહે પણ આ સોફ્ટવેર મા કામ કરતા ઈજનેરો ના જીવન ની કડવી વાસ્તવિકતા છે ...

A tribute to all Software Engineers !

Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Zindagi se hara hua hai, Par "Bugs" se haar nahi maanta, Apne application ki ek ek line usne rati hui hai, par aaj kaun se rang ke moje pehne hain, ye nahi jaanta,

Din par din ek excel file banata ja raha hai Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Das hazaar line ke code main error dhoond lete hain lekin, Majboor dost ki ankhon ki nami dikhayi nahi deti, PC pe hazaar windows khuli hain, Par dil ki khidki pe koi dastak sunayi nahi deti,

Satuday-Sunday nahata nahi, week days ko naha raha hai, Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Coding karte karte pata hi nahi chala, Bugs ki priority kab maa-baap se high ho gayi, Kitabon mein gulab rakhne wala , cigerette ke dhuyen mein kho gaya, Dil ki zameen se armaanon ki vidayi ho gayi,

Weekends pe daroo pike jo jashn mana raha hai, Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Maze lena ho toh isse pooch lo, "Salary Increment" ki party kab dila rahe ho, Hansi udana ho to pooch lo, "Onsite" kab ja rahe ho?

Wo dekho onsite se laute team-mate ki chocolates kha raha hai, Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Kharche badh rahe hain, Baal kam ho rahe hain, KRA ki date aati nahi, Income Tax ke sitam ho rahe hain,

Lo phir se bus choot gayi, Auto se aa raha hai, Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Pizza gale se nahi utarta, Toh "Coke" ke sahare nigal liya jata hai, Office ki "Thali" dekh munh hai bigadta, Maa ke hath ka wo khana baar baar yaad aata hai,

"Sprout bhel" bani hai phir bhi, free "Evening Snacks" kha raha hai, Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Aapne ab tak lee hongi bahut si chutikiya, Software engg. ke jivan ka sach batati ye aakhri kuch panktiyan,

Hazaron ki tankhwah wala, company ki karodon ki jeb bharta hai, Software engg. wahi ban sakta hai, jo lohe ka jigar rakhta hai,
Nahi Bharega to company se Acc delete ho jayega

Hum log jee jee ke marte hain, zindagi hai kuch aisi, Ek fauj ki naukri, doosri software engg. ki, dono ek jaisi, Is kavita ka har shabd mere dil ki gehrayi se aa raha hai, Wo dekho ek Software engineer ja raha hai.

Effective Solution Of All Problems :::

Alt+Ctrl+Delete -> Shut Down

One Bedroom Flat …Story of a Software Engineer

2007-05-13T21:45:00.000-07:00

As the dream of most parents I had acquired a degree in Software Engineer and joined a company based in USA the land of braves and opportunity. When I arrived in the USA it was as if a dream had come true.

Here at last I was in the place where I want to be. I decided I would be staying in this country for about Five years in which time I would have earned enough money to settle down in India.

My father was a government employee and after his retirement, the only asset he could acquire was a decent one bedroom flat. I wanted to do some thing more than him. I started feeling homesick and lonely as the time passed. I used to call home and speak to my parents every week using cheap international phone cards. Two years passed, two years of Burgers at McDonald's and pizzas and discos and 2 years watching the foreign exchange rate getting happy whenever the Rupee value went down.

Finally I decided to get married. Told my parents that I have only 10 days of holidays and everything must be done within these 10 days. I got my ticket booked in the cheapest flight. Was jubilant and was actually enjoying hopping for gifts for all my friends back home. If I miss anyone then there will be talks. After reaching home I spent home oneweek going through all the photographs of girls and as the time was getting shorter I was forced to select one candidate.

In-laws told me, to my surprise, that I would have to get married in 2-3 days, as I will not get anymore holidays. After the marriage, it was time to return to USA, after giving some money to my parents and telling the neighbors to look after them, we returned to USA.

My wife enjoyed this country for about two months and then she started feeling lonely. The frequency of calling India increased to twice in a week sometimes 3 times a week. Our savings started diminishing.
After two more years we started to have kids. Two lovely kids, a boy and a girl, were gifted to us by the almighty. Every time I spoke to my parents, they asked me to come to India so that they can see their grand-children.

Every year I decide to go to India But part work part monetary conditions prevented it. Years went by and visiting India was a distant dream. Then suddenly one day I got a message that my parents were seriously sick. I tried but I couldn't get any holidays and thus couldn’t go to India. The next message I got was my parents had passed away and as there was no one to do the last rights the society members had done whatever they could. I was depressed. My parents had passed away without seeing their grand children.

After couple more years passed away, much to my children's dislike and my wife's joy we returned to India to settle down. I started to look for a suitable property, but to my dismay my savings were short and the property prices had gone up during all these years. I had to return to the USA.

My wife refused to come back with me and my children refused to stay in India. My 2 children and I returned to USA after promising my wife I would be back for good after two years.

Time passed by, my daughter decided to get married to an American and my son was happy living in USA I decided that had enough and wound-up every thing and returned to India I had just enough money to buy a decent 02 bedroom flat in a well-developed locality.

Now I am 60 years old and the only time I go out of the flat is for the routine visit to the nearby temple. My faithful wife has also left me and gone to the holy abode.

Sometimes I wondered was it worth all this? My father, even after staying in India had a house to his name and I too have the same nothing more.

** I lost my parents and children for just ONE EXTRA BEDROOM. **

Looking out from the window I see a lot of children dancing.
This damned cable TV has spoiled our new generation and these children are losing their values and culture because of it. I get occasional cards from my children asking I am alright. Well at least they remember me.

Now perhaps after I die it will be the neighbors again who will be performing my last rights, God Bless them.

** But the question still remains 'was all this worth it? 'I am still searching for an answer................!!!!*

Source - One of the Indian software Engineer

એ હજુયે યાદ છે મને

2007-03-13T23:44:00.000-07:00

એક વખત આપને દઈ દીધેલું દિલ, એ હજુયે યાદ છે મને
ને પછી ભરતો રહયો’તો હોટેલનાં બિલ, એ હજુયે યાદ છે મને

હતા તારા ચહેરા પરે બે ખિલ, એ હજુયે યાદ છે મને
ને લગાવતી હતી મારા પૈસે ક્લેરેસીલ, એ હજુયે યાદ છે મને

ને સાયકલ થી સાયકલ અથડાવીને સોરી કહ્યાની સ્કીલ, હજુયે યાદ છે મને
ને પછીથી સાંપડી હતી સેન્ડલોની હીલ, એ હજુયે યાદ છે મને

માનતો’તો હું કે પૈંડા બે જ છે સંસારરથનાં, હું ને તું
ને પાડોશમાં હતા તારાં ઘણાં સ્પેરવ્હીલ, એ હજુયે યાદ છે મને

ને મીલવવી હતી આખથી આખડી મારે, એ હજુયે યાદ છે મને
ને બાંધી તે મારા હાથે રાખડી, એ હજુયે યાદ છે મને

source : Unknown.

સુરતી પ્રેમી નુ ગીત

2006-12-17T22:18:00.000-08:00

સુરત ના પુર પર નુ કટાક્ષ કાવ્ય

2006-12-17T22:14:00.000-08:00

ધુળીયે માર્ગે ચાલ

2006-10-31T21:30:00.000-08:00

સાયોનારા

2006-10-31T21:06:00.000-08:00

ગુજરાત સમાચાર મા વાંચેલી ને ગમી ગયેલી પંક્તિ ઓ

એટલી અડબોથ મારી છે સમયે ગાલ પર ,
કે સુઝન ને લોક સૌ લાલી તરીકે ઓળખે .

- હિતેન આન્ન્દપરા

સુરતી મિજાજ

2006-08-25T05:05:00.000-07:00

ના કરશો હૈયાશોક ને ચિંતા અમારી ,
રાખ માથી બેઠા થવુ એ પ્રક્રુતિ છે અમારી. - સુરતી

નવાજુની

2006-08-01T22:56:00.000-07:00

કાલે એક નવાજુની થઈ
વર્ષો પછી પ્રિયજન સાથે વાત થઈ ,
પણ ન કોઈ હર્ષોલ્લાસ ની લાગણી થઈ ,
કેમકે મુલાકાત એના લગ્ન બાદ થઈ .

મુમ્બઈ - બેંગ્લોર 26/6/2006

2006-07-17T06:27:00.000-07:00

મુમ્બઈ બેંગ્લોર – સોમવાર 26/6/2006

સવારે 6-30 વાગ્યે તો ઉઠી ગયો, ફ્લાઈટ પકડવાનુ ટેંશન હતુ , એટલે મોબાઈલ નુ એલાર્મ વાગતા પહેલા જ આંખ ખુલી ગઈ. નહાતા ને સામાન ભેગો કરતા 7-00 વાગી ગય . દસ પન્દર મિનિટ મા ચા નાસ્તો કરી ને સામાન લઈ ને રિક્ષા શોધવા નીકળ્યો. મુમ્બઈ ની આ ખુબી છે કે ક્યાય જવુ હોય ક્યારેય જવુ હોય કોઈ તકલીફ ન પડે. એક હાથ બતાવો તો 5 રિક્ષાવાળા ની લાઈન લાગી જાય ને બેંગ્લોર મા 10-15 રિક્ષાવાળાઓને પુછો ને કદાચ તમારુ નસીબ સારુ હોય તો એકાદ જ્ણ દયા ખાઈ ને લઈ જવા રાજી થાય.

8-00 વાગ્યા સુધી મા તો છત્રપતિ શિવાજી હવાઈ અડ્ડે – ટર્મિનલ 1 - અ , ટિકીટ બતાવી ને અન્દર ગયો ને સામાન પર સિક્કો મરાવ્યો કે કાઇજ જોખમી વસ્તુ નથી મારા સામાન મા. અને કિંગફિશર ના કાઉંટર પર જઈ ,મને ગમતી બારીવાળી સીટ બુક કરાવી.

થોડીવાર બહાર બેઠા બેઠા છાપુ વાંચ્યુ ને ટાઈમ પાસ કર્યો. હુ મારી ફ્લાઈટ ના બોર્ડીંગ ના પાટિયા ઝુલવાની રાહ જોતો હતો, વીસેક મિનિટ મા તો સુરક્ષા તપાસણી શરુ થઈ ગઈ. સામાન તપાસાવ્યા પછી હવે વારો હ્તો મારી પોતાની તપાસણી કરાવવાનો. સુરક્ષા ચકાસણી મા વધારે સમય ન લાગ્યો ને સીધો પહોંચ્યો ગેટ નમ્બર 10 (ભોન્યરા) મા.
ફ્લાઈટ થોડી મોડી હતી 9 વાગ્યાની હતી પણ વિમાન આવતા આવતા જ 9 વાગી ગયા.

મેઈન ગેટ પર થી વિમાન મા જવા માટે કિંગફિશરે એકદમ મસ્ત બસ આપેલી છે , એકદમ ઠંડક અને અત્ય્ંત સુંદર આંતરિક સુશોભન , મજા આવી ગઈ. મને તો વિમાન કરતા બસ વધુ ગમી. પાંચ મિનિટ મા તો બસ પાસે પહોંચી ગયા. બેસ્ટ ની બસ કે શહેર ની બસો આવી હોય તો લોકલ ટ્રેઈન મા ચડવાની જરુર જ ન પડે.

વિમાન મા ચડતા ની સાથે જ રાજાશાહી આગતા સ્વાગતા ની શરુઆત થાય. શરુઆત થાય એકદમ અદભુત સ્મિત થી ને પ્રશ્ંશનીય આવકાર થી . વિજય માલિયા ને આ બાબતે શાબાશી આપવી જોઈએ , એમની પસન્દગી ની પ્રક્રિયા ને દાદ આપવી પડે .
લગભગ 10 મિનિટ મા બધાએ સ્થાન ગ્રહણ કરી લીધા અને વિમાન પહેલેથી જ મોડુ હતુ એટલે તરત જ ખુર્શી ના પટ્ટા બાન્ધ્વાનો સંકેત મળી ગયો ને વિમાને રન વે તરફ પ્રયાણ કર્યુ.

વાતાવરણ થોડુ વાદળીયુ હતુ એટલે બારીવાળી જગ્યા પાસે બેસવાની મજા આવી ગઈ. ઉપર આકાશ નીચે વાદળા અને વચ્ચે હાલક દોલક થતુ અમારુ વિમાન . જાયે તો જાયે કહા. વાતાવરણ ખરાબ હોવાના કારણે વિમાન દરિયા મા હાલતી હોડી ની જેમ આગળ વધી રહ્યુ હતુ . બારીવાળી જગ્યા ને લીધે હુ સ્પ્ષટ રીતે વિમાન ની પાંખ હાલતી જોઈ શકતો હતો અને ખુબ જ આંચકાઓ લાગતા હતા , ટુંક મા કહુ તો બધા ના જીવ અદ્ધર હતા.

માંડ માંડ સેટ થયા એટલા મા તો જમ્વાનુ ને ચ્હા આવી ગઈ . જમ્વામા ઈડલી સમ્ભાર , મસાલા ઢોસા અને બ્રેડ બટર હતા જમવામા. ( વેલકમ ટુ બેંગ્લોર  ) થોડી ટાઢક થઈ, ઈડલી સમ્ભાર ખાઈ ખાઈ ને તો હવે ભાવતા થઈ ગયા છે , વિના કોઈ વિચારે 2-3 ઢોસા તો ખાઈ જ શકુ, ને ઈડલી નુ તો એવુ છે કે એ તો ગમે ત્યારે ને ગમે તેટલી ખવાય એનો કોઈ હિસાબ નથી.

પેટ પુજા પછી વારો આવ્યો કિંગફિશર ના ટીવી સેટ અજ્માવવાનો , હેડફોન લગાવ્યા ને શરુ થયો લાફટર ચેલેંજ શો..પછી સામ્ભળ્યા થોડા ગીતો .. એટલા મા તો સુચના અપાઈ ગઈ કે 10 મિનિટ મા બેંગ્લોર પહોંચી જઈશુ. કાઈ કેટલા આંચકાઓ પછી 10-30 વાગ્યે પહોંચ્યા બેંગ્લોર હવાઈ અડ્ડે. સામાન ભેગો કર્યો ને કરી પ્રિ પેઈડ ટેક્ષી . મોડુ તો થઈ જ ગયુ હતુ એટલે ટેક્ષી બુક કરી સીધી ઓફિસ માટે – ઈલેક્ટ્રોનિક સિટી. બેંગ્લોર મા જો પહેલી વાર આવ્યા હો ને જગ્યા ખબર ન હોય તો પ્રિ પેઈડ ટેક્ષી કરવી હિતાવહ છે , કારણકે તમે જો રિક્ષા કે મિટર પર જાઓ તો પહેલાતો મિટર ઝડપી હોય ને પછી પહોંચાડ્યા પછી સાહેબ આટ્લો અન્દર લઈ ને આવ્યો આટ્લા વધારા ના થશે વગેરે વગેરે શરુ થાય .

ચાલો તો પહોંચુ ઓફિસ ને લાગીએ કામે.

પછી મળીયે.

મન

2006-07-09T23:28:00.000-07:00

રે મન ન કર ઉડાઉડ ,
કે જવાબદારી ઓ મા છૂ ગળાડુબ .

નિમેષ કાપડિયા

સુરત - મુમ્બઈ ફ્લાઈંગ રાણી

2006-06-19T03:04:00.000-07:00

સોમવાર .

સોમવાર, મારા માટે કંટાળા ભર્યો દિવસ .

સવારે વહેલા ઉઠવાનો દિવસ.

મારા જેવા IT professionals સુરતીઓ નો ફ્લાઈંગ રાણી પકડવાનો દિવસ.

બોગી નમ્બર ડ- 3 પક્ડવાનો દિવસ . ( ધન્યવાદ લાલગેટ ની રેલ્વે રીઝ્ર્વેશન ને ઓફીસ ને )

ફ્લાઈંગ રાણી નામ પડતા જ બે વસ્તુ યાદ આવે સમય 5-25 , પ્લેટફોર્મ – 3

ફ્લાઈંગ રાણી એટલે નોકરી કરતા સુરતીઓ ને વાપી અને મુમ્બઈ જવા માટે ની સવાર ની નોકરી ના ટાઈમ પર પહોંચાડતી એક્માત્ર ટ્રેઈન . ફ્લાઈંગ રાણી મા ચા પાણી નાસ્તા ની કોઈ તકલીફ ન પડે , પાંચ – પાંચ મિનીટે ચા , ઈડલી વડા , ભેલ , ખમણ ના ફેરીયા ઓ આંટા મારતા નજરે પડે . ફ્લાઈંગ રાણી મા રીઝ્ર્વેશન ન હોય તો પરિવાર સહિત જવુ હિતાવહ નથી, આ જો કે વ્યક્તિગત અભિપ્રાય છે , પણ જોઈને અનુભવેલો છે .

મુસાફરી શરુ થાય ગુજરાત સમાચાર થી , ને સાથે હોય ગરમ ચા ની પ્યાલી ( પ્લાસ્ટીક ની , લાલુ ની સરકારે ભલામણ કરેલી માટી ની પ્યાલીઓ સુરત સ્ટેશને તો નથી જોઈ )
સુરત થી નવસારી સુધી એકદમ આરામ ની મુસાફરી , પણ બિલીમોરા આવે એટ્લે ફ્લાઈંગ ની ખરી ભીડ દેખાવાની શરુ થાય . લગભગ બધા જ અપ ડાઉન વાળા, રીઝ્ર્વેશનવાળા મુસાફરો ને બાદ કરતા. ફ્લાઈંગ રાણી એટલે 80 % મુસાફરો અપ ડાઉન વાળા , રોજ ના એ ના એ જ ચહેરા , સીટ પણ એ જ . મોટા ભાગે વાપી મા નોકરી કરવા વાળા , સુરત – મુમ્બઈ પાર્સલ વાળા આંગડિયાઓ , હીરા ના દલાલ , હીરા ઘસુઓ .

વાપી આવતા સાથે તો ટ્રેઈન ખાલી ખાલી થઈ જાય, અહી ખાલી એટલે વાપીવાળા ( અપ ડાઉન ની ભાષા મા ) ઉતરી જાય એટલે શાંતિ થી ઉભા રહી શકાય એટલી જગ્યા થાય . વાપી થી ડહાણુ રોડ આ જ શાંતિ થી પસાર થઈ જાય . અને આ જ સમયગાળા મા શાંતિ થી સુઈ શકાય.

સદનસીબે જો બારીવાળી જગ્યા મળે તો ડહાણુ રોડ થી ભાઈન્દર સુધી હરિયાળી નો લ્હાવો લેવાનો આન્ન્દ જ કઈ ઓર છે . પ્રક્રુતિ એ દિલ ખોલી ને સૌન્દર્ય ભર્યુ છે આ સ્થ્ળો પર.

ડહાણુ રોડ – પાલ ઘર વાળા માટે ફ્લાઈંગ એટલે અન્ધેરી , મુમ્બઈ સેંટ્રલ સવારે જવા માટે ની ટ્રેઈન . ભાઈન્દર આવતા ફરી એજ મુમ્બઈ ની ભીડ નજરે પડે , બધા પ્લેટફોર્મ માનવમેદની થી ઉભરાતા .
9-30 વાગ્તા ફ્લાઈંગ બોરીવલી પહોંચી જાય . બોરીવલી થી ચડતા લોકો મુમ્બઈ ની લોકલ ટ્રેઈન મા મફત મા ભારે મસાજ કરાવાનુ પસન્દ નથી કરતા એટ્લે ફ્લાઈંગ મા થોડો હળવો મસાજ કરાવતા મુમ્બઈ સેંટ્રલ સુધી જાય અને પછી ત્યાંથી લોકલ મા . મુમ્બઈ ની લોકલ સ્લો ટ્રેઈન મુમ્બઈ સેંટ્રલ સુધી પહોંચતા તો આખી ખાલી થઈ જાય , અલબત્ત મુમ્બઈયાઓ ની ભાષા મા . (મુમ્બઈયાઓ ની ભાષા મા આખી ખાલી નો મતલબ થાય કે તમે શાંતિ થી ઉભા રહી શકો )

10-20 સ્ટેશન મુમ્બઈ સેંટ્રલ, આખરે , છેક છેલ્લા પહોંચી ગયા મંઝિલ પર . અહી ફ્લાઈંગ આરામ કરે અને સાંજ ને માટે ( 5-55) ફરી સુ સજ્જ થાય.

ફરી ક્યારેક મુમ્બઈ સુરત , ને મુમ્બઈ બેંગ્લોર ની વાતો કરીશુ.

નિમેષ કાપડિયા - વણઝારો

સુરત ને અર્પણ

2006-06-19T01:27:00.000-07:00

સુરત ને અર્પણ

ક્યા મળે કોઈ દોસ્તો મા આટલો પ્યાર
કાઈક થાય ને મળવા આવે દોસ્તો હજાર,

ક્યા એવી રિક્ષાઓ ને ક્યા એવા રસ્તા,
ત્યાની હોટલ મોંઘી ને ત્યાના પાન સસ્તા ,

સુરત મા જાત જાત ના લોકો વસ્તા ,
મિત્રો જોડે સમય નિક્ળે હસ્તા હસ્તા ,

ક્યા એવો વરસાદ ને ક્યા એવી ગરમી ,
કોને યાદ નથી મા ના ખોળા ની નરમી ,

ક્યા મળે છોકરી ઓ આટલી શરમાતી અને હસ્તી ,
ક્યા મળે કોઈ સલવાર – સાડી મા દીલ ધડકાવતી,

ક્યા મળે કોઈ ને જીવન મા આટલી મસ્તી,
સૌથી સારી આપણા સુરત ની વસ્તિ ,

ક્યા એવી ઉત્તરાણ ને ક્યા એવી હોળી ,
તહેવાર મા ભેગી થાય દોસ્તો ની ટોળી,

ક્યા એવી નવરાત્રિ ને ક્યા એવી દિવાળી,
ક્યા એવા દાંડિયા ને ક્યા એવી રંગોળી ,

ક્યા મળે જિમખાના જેવો તરણકુન્ડ ને
ક્યા મળે ડ્રાઈવ ઈન નો વીક એંડ નો મેળો ,

ક્યા મળે ઘોડદોડ ની રંગીલી સાંજ ને
ક્યા મળે પાર્લે પોઈંટ ની ચટાકેદાર રાત ,

ક્યા મળે એ કલબો ની મજા ને ,
ક્યા મળે એ મોડી રાત ની રજા,

ક્યા મળે એ ખાઉધરા ગલી જેવી પાઉભાજી ને ,
ક્યા મળે એ બનારસી જેવુ પાન,

ક્યા મળે એ બરિશ્તા જેવી કોફી ને ,
ક્યા મળે એ ચામુંડા જેવી ચા ,

ક્યા મળે એ સુરતી જેવો ખમણ અને લોચો ને ,
ક્યા મળે એ સુરત જેવી ઘારી ,

સુરત નો છે રંગ નિરાળો ,
સુરત નો છે ઢંગ નિરાળો ,

હોય ભલે એમા કોઈ ખરાબી ,
તો પણ ગર્વ થી કહુ છુ કે “હુ છુ સુરતી”.

- Author : Unknown.

એ આ જ જગા છે

2006-04-28T04:08:00.000-07:00

પ્રેમનો કર્યો હતો એકરાર એ આ જ જગા છેધરાઇને કર્યો હતો પ્યાર, એ આ જ જગા છે

શરૂઆતમાં કેટલીક પળ, પછી કલાક પછી દિન-રાતતારા જ ચાલતા હતા વિચાર એ આ જ જગા છે

રુપાની ઘંટડી જેવો આવતો અવાજ 'અરે વિશાલ'અને દિલના ઝણઝણતા તાર, એ આ જ જગા છે

કારણ શું હતુ કે મને આપેલ વચન તોડ્યાનાજુક દિલમાં ખૂંપી કટાર, એ આ જ જગા છે

સ્વપ્નમાંય કદી ચાહ્યું નહોતુ એવું બની ગયુથઇ તારા જ દુઃખની કતાર, એ આ જ જગા છે

હું તો ચાહતો હતો તને જીવનભર સુખી જોવા આખરે મારી જ થઇ હાર, એ આ જ જગા છે

-વિશાલ મોણપરા

શું કરશો તમે

2006-04-28T04:00:00.000-07:00

જેની સાથે જોડાયુ હતું એ નામ જાણીને શું કરશો તમે?

નાહકની અમારા જ હિસ્સાની વેદના અનુભવશો તમે.

બે-ચાર પંક્તિ વાંચતા જ દેખાય છે ઝળઝળીયા આંખમાં

નથી વાંચવું પ્રીતપુરાણ પુરુ થતાં ચોધાર રડશો તમે

આંખોમાં આશ, ફેફસામાં શ્વાસ લઇ હજી બેઠો છે વિશાલ

જીવન તો ગયુ એનું, મરણ સુધારવા કરગરશો તમે.

મિત્રભાવે વણમાગી સલાહ આપું છુ કબુલ રાખજો

પ્રેમ ન કરતાં, નહી તો મારી જેમ રઝળશો તમે

-વિશાલ મોણપરા

મુમ્બઈ ની લોકલ ટ્રેઈન મુસાફરી

2006-04-26T05:21:00.000-07:00

મુમ્બઈ ની લોકલ ટ્રેઈન મુસાફરી

લામ્બા અંતર ની ટ્રેઈન ની મુસાફરી નો અનુભવ તો લગભગ દરેક ને હ્શે ...પણ મુમ્બઈ ની ટ્રેઈન ની વાત જ કઈ ઓર જ છે . આ લેખ મા વાતો કરીશુ મુમ્બઈ ની ટ્રેઈન મુસાફરી ની.
લોકલ ટ્રેઈન એટલે મુમ્બઈ ના પાયો. અમીર – ગરીબ દરેક પ્રકાર ના લોકો નુ સસ્તુ ને સારુ વાહન . મુમ્બઈ ને માટે એવુ કહેવાય છે કે એ રેલ્વે ના પાટા પર સરકે છે . રેલ્વે બન્ધ તો મુમ્બઈ બન્ધ , જેનુ જીવતુ જાગતુ ઉદાહરણ ઓગ્સ્ટ ની રેલ દુર્ઘટના છે .

સવાર ના ૮-૩૦ થી ૧૦ વાગ્યા ના સમય ગાળો અને સાંજે ૬ થી ૮ ના સમય ગાળો એટલે સૌથી વધારે ભીડ નો સમય.આ સમયે પ્લેટફોર્મ પર ઉભા રહેવાની જગ્યા મળવી પણ મુશ્કેલ છે . અને ભીડ જોતા ટ્રેઈન મા ચડ્વાનો વિચાર પણ શુરવીર જ કરી શકે, મુમ્બઈ ની ટ્રેઈન મા ચડ્વાનુ એ કાચા પોચા નુ કામ નહિ. ટ્રેઈન મા ચઢ્વા અને ઉતરવા માટે એક વિશિષ્ટત તરકીબ છે . ફક્ત દરવાજા પાસે જઈ ને ઉભા રહી જાઓ , બાકી વ્યક્તિ ને ચઢાવવાની અને ઉતારવાની કપરી જવાબદારી મુમ્બઈ ની જનતા હોશે હોશે કરે છે.

ટ્રેઈન મા ચઢ્તા ની સાથે જ શરુઆત થાય સરસ બારીવાળી જગ્યા શોધવાની, અહીયા વ્યક્તિની ઝડપ થી વિચારવાની અને સ્ફુર્તી ની પરીક્ષા થાય . સૌથી વધારે પડાપડી હોય મુસાફરી ના રસ્તા ની વિરુદ્ધ દિશા ની જગ્યા ની , જેથી કરી ને સરસ મજા ની હવા નો આનન્દ માણી શકાય.

બેસતા ની સાથે જ ચર્ચા ના વાદળો ઘેરાવા ના શરુ થાય . જેમા આખા છાપા ની ખબરો, શેર બજાર ના ઉતાર ચઢાવ , ને આખા ગામ ની પંચાત . સાચુ કહુ તો રમુજી કાર્યક્રમ જોવા ની જરુર જ ન પડે , એવા એક થી એક ચડિયાતા પાત્રો સામ્ભળ્વા મળે ટ્રેઈન મા.
સાથે સાથે લડાઈ – ઝઘડા નો કાર્યક્રમ પણ જોવા મળે જ મળે. એટલે એક ટિકિટ મા બે શો.

કેટ્લાક લોકો ને બેસવાની એલર્જી હોય એટ્લે એવા લોકો માટે બન્યા છે ટ્રેઈન ના દરવાજા. ગમે તેટલી બેસવાની જ્ગ્યા કેમ ન હોય જ્યા સુધી દરવાજા પર લટકે નહિ ત્યા સુધી જમવાનુ પચે નહિ. જો કે દરવાજા પર લટકી ને મુસાફરી કરવા ના બે ફાયદા છે , એક તો સરસ મજા ની હવા નો આનન્દ માણી શકાય ને બીજુ સરસ મજા ના ચહેરાઓ નો આનન્દ માણી શકાય. જો દરવાજા ની હવા પણ સંતોષકારક નહિ લાગે તો ત્રીજો વિકલ્પ છે તે છાપરે (બાલ્ક્ની મા) બેસવાનો . બાલ્ક્ની મા થી ચલચિત્રો જોવા ની મજા જ ઓર છે , જેનો અનુભવ સૌએ કર્યો જ હશે , ફરક એટલો જ છે કે આ બાલ્ક્ની મા પડદો અને સીટ બન્ને સાપેક્ષ ગતિ એ , અને એક કરતા અનેક હીરો - હીરોઈન જોવા મળે.

સરવાળે મુમ્બઈ ની લોકલ ટ્રેઈન મુસાફરી માણવા જેવી ખરી.

કડ્વી હકીકત્

2006-04-21T02:18:00.000-07:00

એવા ઉછળે છે આ જિન્દગી ના મોજા ,

કોઈ દિન ઈદ તો કોઈ દિન રોજા.

બેંગલોર ની જિન્દગી

2006-04-18T23:26:00.000-07:00

હુ પાકો ગુજરાતી ને એમા પણ પાછો સુરતી . એટ્લે સ્વભાવિક રીતે જ જમવા નો પ્રશ્ન ઉભો થવાનો જ છે . એમા કોઇ બે મત નથી.

બેંગ્લોર નુ હવામાન ખુશનુમા , એટલે સવાર મા સાત વાગ્યા મા તો આંખ ખુલી જ જાય , પછી સાર્રી સંગત હોય તો નજીક ના બાગ મા કસરત કરવાનો લહાવો લઈ શકાય અને આપી પણ શકાય , અલબત્ત બીજા વિક્લ્પ વાલા ઓછા હ્શે .

સવાર પડે ઈડલી અને ઢોસાથી , સાથે હોઈ ચા. ઈડલી- ઢોસા સાથે કોઇ ખાસ પ્રેમ નથી પણ મજ્બુરી નુ નામ .......

પછી એકદમ સારા સ્કુલ ના છોકરાઓ ની જેમ ક્મ્પની ના પટટા લટકાવી ને લાઈન મા ઉભા રહી જવાનુ , ત્યા સુધી બધી ક્મ્પની ઓની બસ ને જોયા કરો.. ઈંફોસિસ, સત્યમ, કેપ જેમિનિ , એચ પી , વિપ્રો અને ઘણી બધી...
બસ મા દાખલ થયા પછી ઘણા બધા વિકલ્પો છે સમય પસાર કરવા માટે, રેડિયો સિટી ,આઇ પોડ , પુસ્તકો, લેપ્ટોપ અને ઘણુ બધુ. એક વસ્તુ છે કે બેંગ્લોર મા જેટલો પુસ્તક પ્રેમ છે એટ્લો ક્દાચ બીજે કશે નહિ હોય. અને મારા જેવા થોડા હોય જે બધા નુ અવલોકન કરતા રહે , સમય પસાર કરવા ક્શુ તો કરવુ જ રહ્યુ . અને મારુ એવુ માનવુ છે કે મનુશ્ય જ ગુરુ છે . આમ ને આમ જ સમય પસાર કરતા કરતા દોઢેક કલાક મા ઓફીસ પહોંચી જવાય. બસ ના કાચ ની બહાર ના ટ્રાફીક્ ને જોતા વિચાર આવે કે શુ આ જ ભારત નુ ભવિશ્ય છે ??? કયારેક હુ કર્ણાટ્ક સરકાર ને તો ક્યારેક મારા નસીબ ને દોષ દઉ ...
પણ એ પાસા ની એક બાજુ છે બીજી બાજુ મા ઘણા પંખીડા ઓ ના યુગ્મ બનતા જોયા છે .

સાંજે પાછા આવતા ફરી પાછી એ જ બસ , એ જ હોસુર રોડ , એ જ ટ્રાફીક ને એ જ વિચારો. રોજ ના લગ્ભગ બે અઢી કલાક આ મ જ વહી જાય.

ઘરે પહોંચ્યા પછી પાછુ એ જ , જમવાનુ શુ કરીએ ?? ત્યા શાંતિસાગર કરી ને હોટ્લો ની ચે ઈ ન છે જે ના પર જીવન ચાલતુ હતુ. એક કોળ‍ીયો મુક્તા જ ને સુરત ના ખમણ યાદ આવે . પણ્ કાઇક મેળવવા માટે કાઇક ગુમાવવુ જ રહ્યુ . અને જ્મ્યા વગર જીવી પણ તો ન શકાય . ડાર્વિન ના ઉત્રાંતિવાદ ના સિદ્ધાંત મુજબ જે સજીવ સંઘર્ષ ન કરી શકે અને અનુકુલન સાધી ન શકે તે જીવી ન શકે .

આ થઈ અઠવાડિયા ના દિવસો ની વાત અને જો આ હોય શનીવાર – રવિવાર તો વિક્લ્પો ઘણા છે . બપોર થાય આખા અઠ્વાડિયા ના કપડા ધોવા થી , પછી બે કલાક ની ઉંઘ ને
જો હાથ મા હોય બે ત્રણ કલાક તો વિક્લ્પ હોય ફોરમ (વિખ્યાત શોપીંગ મોલ ) , એમ જી રોડ , બ્રિગેડ રોડ અને કોમર્શિયલ સ્ટ્રિટ . જરા આંટો મારી આવીએ જેથી કરી ને આવતુ અઠ્વાડિયુ શાંતિ થી નિકળ‍ી જાય.

જો હાથ મા હોય બે ત્રણ દિવસ ઉટી , કોડાઈકેનાલ, તિરુપતિ ,પોંડીચેરી ,કુર્ગ. ને ફરી થી એ જ સવાર એ જ બસ એ જ ઓફીસ એ જ હોસુર રોડ નો ટ્રાફીક .

આ છે બેંગલોર ની જિન્દગી .