ચેન્નૈ થી બેંગ્લોર બસ મુસાફરી - 17/10/2007

ચેન્નૈ થી બેંગ્લોર બસ મુસાફરી(17/10/2007)

કંપની ના કામ માટે છેલ્લા દોઢ મહિના થી ચેન્નૈ મા રહેવાનુ થયુ અને અધવચ્ચે એમ બી એ ની પરીક્ષા ને ન્યાય આપવા બેંગ્લોર જવાનુ થયુ. જેવુ હજી સુધી ચાલ્યુ આવ્યુ છે તેમ અઠવાડિયા આગળ થી તો નક્કી થાય એમ નહોતુ એટલે 17 મી એ બપોરે નક્કી કર્યુ કે આજે સાંજ ની બસ મા બેંગ્લોર જવા માટે નીકળવુ છે .

ચેન્નૈ મ નવાસવા એટલે બસ ના કે રેલ્વે એજ્ન્ટો ના નમ્બર તો હતા નહી , એટલે મગજ(શેતાની) મા વિચાર આવ્યો કે ઈંટરનેટ પરથી રેલ્વે મા ઈ-ટીકીટ બુક કરાવીએ, પણ બદનસીબે બધી ટ્રૈનો મા લામ્બુ લચક વેઈટીંગ લીસ્ટ એટલે એ વિચાર પર તો ચોકડી લાગી ગઈ. બીજો વિચાર આવ્યો બસ નો પણ બસ ટ્રાવેલ્સવાળા નો નમ્બર પણ નહી મળે, એટલે થયુ કે લાવો ટેક્નોલોજી નો ઉપયોગ કરીએ , ગુગલ મા શોધ કરી ત્યા વળી વેબસાઈટ મળી રેડબસ.ઈન ( redbus.in ) ખુબ જ સરસ વેબસાઈટ બનાવી છે , બસ ના ભાડા , સીટ નંબર પસન્દ કરવાની છુટ આપે છે , પણ પાછુ બદનસીબે ઈંટરનેટ ની ખામી ને લીધે ક્રેડિટ કાર્ડ થી પૈસા ચુકવી નહી શકાયા. મે ફોન કરી ને તેમને વિનંતિ કરી કે તમે એક ટિકીટ બુક કરાવો , પૈસા હુ ટ્રાવેલ્સવાળા ને આપી દઈશ . જે તેમને માન્ય રાખી અને એક ટિકીટ બુક થઈ, રાત્રે 9-30 વાગ્યા ની ચેન્નૈ સ્ટેશન થી .

હવે ટિકીટ આવવાની હતી ઈ-મેઈલ થી અને હુ લગભગ 8 વાગ્યા સુધી ઓફિસ મા દર મિનિટે ઈ-મેઈલ ચેક કરતો હતો પણ ઈ-મેઈલ દેખાયો નહી. પછી લાગ્યુ કે હજી વધારે રાહ જોઈશ તો બસ નીકળી જશે એટલે ફોન પર જ વાત કરી ને ટ્રાવેલ્સ નુ નામ અને નમ્બર પુછી લીધા ને શરુ થઈ સ્પેંસર પ્લાઝા (ચેન્નૈ નુ પ્રખ્યાત શોપિંગ મોલ ) માઉંટ રોડ થી ચેન્નૈ સ્ટેશન ની મુસાફરી . પહેલી વાર ચેન્નૈ સ્ટેશન જઈ રહ્યો હતો એટલે દિશાનુ જ્ઞાન તો હતુ નહી ને મને ચેન્નૈ ના રિક્ષાવાળાઓ પર પુરો ભરોસો હતો કે તેઓ છેતરશે જ છેતરશે એટલે રસ્તા પર જતા રાહદારી ને દિશા પુછી કે ક્યાથી રિક્ષા પકડવી અને બીજુ સામ્ભરવામા આવ્યુ કે ચાલતી રિક્ષા જ પકડવી , ઉભા રિક્ષાવાળાઓ લગભગ દોઢ થી બે ગણા ભાડાઓ માંગી ને ઉભા રહી જાય ,બે ત્રણ રીક્ષાવાળાને પુછ્યુ ને થોડી રકઝક બાદ 40 રુપિયા મા આવવા રાજી થઓ.

આજે બધુ સાજુ સમુ ઉતરવાનો દિવસ તો હતો નહી એટલે પહોંચ્યો શર્મા ટ્રાવેલ્સ મા, જ્યા તેમને ટિકિટ નો પ્રિંટાઆઉટ માંગ્યો , એમને સમજાવતા સમજાવતા થાકી ગયો કે ઈ-મેઈલ નથી આવ્યો પણ બુકીંગ તો થયુ છે પણ એ ના માન્યા . આખરે પાછો રેડ બસ વાળાને ફોન કર્યો જેને મને 10 મિનિટ મા પાછો ફોન કરશે એમ જણાવ્યુ . આવા બનાવો ની શ્રુંખલા બની હોવાથી મારી ધીરજ નો અંત આવી ગયો મે ટ્રાવેલ્સ વાળા ને પૈસા ચુકવીને ટિકિટ લઈ લીધી આમ પણ મે રેડ બસ વાળાને પૈસા ચુકવ્યા નહોતા. જેવી ટિકિટ લીધી એટલે રેડબસ થી ફોન આવ્યો કે મારુ બુકીંગ શર્મા સરદાર ટ્રાવેલ્સ મા થયુ છે . મને હજી સુધી ખબર નથી કે ભુલચુક કઈ તરફ થઈ , મારી ચેન્નૈ લઢણ સામ્ભ્ળવામા કે સામેવાળી ની બોલવામા. જે પણ હોય હવે કાઈ થઈ શકે તેમ નહોતુ હુ બીજી બસ ટિકિટ ના પૈસા ચુકવવાનો નહોતો એટલે મે રેડબસવાળાને ટિકિટ કેંસલ કરવા જણાવ્યુ .

આખરે ધીરજ નો અંત આવ્યો ને બસ આવી ગઈ શર્મા ટ્રાવેલ્સ ની . બસ મા બેઠો ને જીવ મા જીવ આવ્યો , ટિકિટ ના ભાવ પ્રમાણે જ બસ ની સીટ હતી, બાપુ પૈસા વસુલ થઈ ગયા. બસ ચેન્નૈ સ્ટેશન થી શરુ થઈ ને બીજા વિરામ સ્થળ કોયેમ્બીડ પહોંચી. કોયેમ્બીડ એ ચેન્નૈ નુ મુખ્ય બસ સ્ટેન્ડ છે જે રીતે બેંગ્લોર મા મેજેસ્ટીક / કલાશીપાલ્યા અને અમદાવાદ મા ગીતા મન્દિર જ્યાથી આતર-રાજ્ય બસો સહેલાઈથી મળી રહે છે. ખાસ્સુ એવુ મોટુ અને ખાસ્સુ એવુ દુર છે શહેરથી.

આખા દિવસ ના થાક ના કારણે કોયેમ્બીડ પછી જો આન્ખો મીંચાઈ છે કે સીધી 5 વાગ્યે ખુલી હોસુર રોડ પર . હોસુર રોડ એટલે જ્યા મોટી મોટી કમ્પની ઓ દેરા નાખીને બેઠી છે . હોસુર રોડ ના ઈલેક્ટ્રોનિક સિટી વિસ્તાર ને લગભગ અઢી વર્ષ પછી જોઈ રહ્યો હતો જેમા વિપ્રો ઓફિસ , સાસ્કેન, એચટીએમટી , નોવેલ, કેપ જેમિની જોઈ. અને બસ રોકાઈ સિલ્ક બોર્ડ મડીવાળા ચેક પોસ્ટ પર. પછી આવ્યુ કલાશીપાલ્યા , બેંગ્લોર થી બહાર જ્તી અને આવતી લકઝરી ( પ્રાઈવેટ ) બસ નુ મુખ્ય મથક. અઢી વર્ષ માતો આખા વિસ્તાર ની કાયાપલટ થઈ ગઈ છે . સવાર સવાર મા રિક્ષાવાળાઓ સાથે લડવાનુ મન નહોતુ એટલે ચાલતા ચાલતા બસ ડેપો પહોંચી ગયો , બસ ડેપો અહી થી ફક્ત 5 મિનિટ થાય ચાલતા ચાલતા.

બેંગ્લોર ની ઠંડી મા ગરમ ગરમ ચાની ચુસ્કી તો કેમ કરતા જવા દેવાય , એટલે સવાર સવાર મા ચા પી ને ઠંડી , સુસ્તી ભગાડવાની વ્યર્થ કોશિશ કરી અને મંજિલ પર જતી બસ મા બેસી ગયો.

વળી ક્યારેક વાતો કરીશુ બેંગ્લોર થી ચેન્નૈ મુસાફરી ની................

Tribute to all software engineer

આજે એક ઈ-મેઈલ ની પ્રતિક્રુતિ આપ ની સમક્ષ રજુ કરી રહ્યો છુ . આ ક્રુતિ ના લગભગ દરેક વાક્યો સોફટવેર ઈજનેર ના જીવન ને લાગુ પડે છે .

કદાચ તમારા માટે આ એક રમુજી લેખ બની રહે પણ આ સોફ્ટવેર મા કામ કરતા ઈજનેરો ના જીવન ની કડવી વાસ્તવિકતા છે ...

A tribute to all Software Engineers !

Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Zindagi se hara hua hai, Par "Bugs" se haar nahi maanta, Apne application ki ek ek line usne rati hui hai, par aaj kaun se rang ke moje pehne hain, ye nahi jaanta,

Din par din ek excel file banata ja raha hai Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Das hazaar line ke code main error dhoond lete hain lekin, Majboor dost ki ankhon ki nami dikhayi nahi deti, PC pe hazaar windows khuli hain, Par dil ki khidki pe koi dastak sunayi nahi deti,

Satuday-Sunday nahata nahi, week days ko naha raha hai, Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Coding karte karte pata hi nahi chala, Bugs ki priority kab maa-baap se high ho gayi, Kitabon mein gulab rakhne wala , cigerette ke dhuyen mein kho gaya, Dil ki zameen se armaanon ki vidayi ho gayi,

Weekends pe daroo pike jo jashn mana raha hai, Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Maze lena ho toh isse pooch lo, "Salary Increment" ki party kab dila rahe ho, Hansi udana ho to pooch lo, "Onsite" kab ja rahe ho?

Wo dekho onsite se laute team-mate ki chocolates kha raha hai, Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Kharche badh rahe hain, Baal kam ho rahe hain, KRA ki date aati nahi, Income Tax ke sitam ho rahe hain,

Lo phir se bus choot gayi, Auto se aa raha hai, Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Pizza gale se nahi utarta, Toh "Coke" ke sahare nigal liya jata hai, Office ki "Thali" dekh munh hai bigadta, Maa ke hath ka wo khana baar baar yaad aata hai,

"Sprout bhel" bani hai phir bhi, free "Evening Snacks" kha raha hai, Wo dekho ek Software engineer ja raha hai,

Aapne ab tak lee hongi bahut si chutikiya, Software engg. ke jivan ka sach batati ye aakhri kuch panktiyan,

Hazaron ki tankhwah wala, company ki karodon ki jeb bharta hai, Software engg. wahi ban sakta hai, jo lohe ka jigar rakhta hai,
Nahi Bharega to company se Acc delete ho jayega

Hum log jee jee ke marte hain, zindagi hai kuch aisi, Ek fauj ki naukri, doosri software engg. ki, dono ek jaisi, Is kavita ka har shabd mere dil ki gehrayi se aa raha hai, Wo dekho ek Software engineer ja raha hai.

Effective Solution Of All Problems :::

Alt+Ctrl+Delete -> Shut Down

One Bedroom Flat …Story of a Software Engineer

As the dream of most parents I had acquired a degree in Software Engineer and joined a company based in USA the land of braves and opportunity. When I arrived in the USA it was as if a dream had come true.

Here at last I was in the place where I want to be. I decided I would be staying in this country for about Five years in which time I would have earned enough money to settle down in India.

My father was a government employee and after his retirement, the only asset he could acquire was a decent one bedroom flat. I wanted to do some thing more than him. I started feeling homesick and lonely as the time passed. I used to call home and speak to my parents every week using cheap international phone cards. Two years passed, two years of Burgers at McDonald's and pizzas and discos and 2 years watching the foreign exchange rate getting happy whenever the Rupee value went down.

Finally I decided to get married. Told my parents that I have only 10 days of holidays and everything must be done within these 10 days. I got my ticket booked in the cheapest flight. Was jubilant and was actually enjoying hopping for gifts for all my friends back home. If I miss anyone then there will be talks. After reaching home I spent home oneweek going through all the photographs of girls and as the time was getting shorter I was forced to select one candidate.

In-laws told me, to my surprise, that I would have to get married in 2-3 days, as I will not get anymore holidays. After the marriage, it was time to return to USA, after giving some money to my parents and telling the neighbors to look after them, we returned to USA.

My wife enjoyed this country for about two months and then she started feeling lonely. The frequency of calling India increased to twice in a week sometimes 3 times a week. Our savings started diminishing.
After two more years we started to have kids. Two lovely kids, a boy and a girl, were gifted to us by the almighty. Every time I spoke to my parents, they asked me to come to India so that they can see their grand-children.

Every year I decide to go to India But part work part monetary conditions prevented it. Years went by and visiting India was a distant dream. Then suddenly one day I got a message that my parents were seriously sick. I tried but I couldn't get any holidays and thus couldn’t go to India. The next message I got was my parents had passed away and as there was no one to do the last rights the society members had done whatever they could. I was depressed. My parents had passed away without seeing their grand children.

After couple more years passed away, much to my children's dislike and my wife's joy we returned to India to settle down. I started to look for a suitable property, but to my dismay my savings were short and the property prices had gone up during all these years. I had to return to the USA.

My wife refused to come back with me and my children refused to stay in India. My 2 children and I returned to USA after promising my wife I would be back for good after two years.

Time passed by, my daughter decided to get married to an American and my son was happy living in USA I decided that had enough and wound-up every thing and returned to India I had just enough money to buy a decent 02 bedroom flat in a well-developed locality.

Now I am 60 years old and the only time I go out of the flat is for the routine visit to the nearby temple. My faithful wife has also left me and gone to the holy abode.

Sometimes I wondered was it worth all this? My father, even after staying in India had a house to his name and I too have the same nothing more.

** I lost my parents and children for just ONE EXTRA BEDROOM. **

Looking out from the window I see a lot of children dancing.
This damned cable TV has spoiled our new generation and these children are losing their values and culture because of it. I get occasional cards from my children asking I am alright. Well at least they remember me.

Now perhaps after I die it will be the neighbors again who will be performing my last rights, God Bless them.

** But the question still remains 'was all this worth it? 'I am still searching for an answer................!!!!*

Source - One of the Indian software Engineer

એ હજુયે યાદ છે મને

એક વખત આપને દઈ દીધેલું દિલ, એ હજુયે યાદ છે મને
ને પછી ભરતો રહયો’તો હોટેલનાં બિલ, એ હજુયે યાદ છે મને

હતા તારા ચહેરા પરે બે ખિલ, એ હજુયે યાદ છે મને
ને લગાવતી હતી મારા પૈસે ક્લેરેસીલ, એ હજુયે યાદ છે મને

ને સાયકલ થી સાયકલ અથડાવીને સોરી કહ્યાની સ્કીલ, હજુયે યાદ છે મને
ને પછીથી સાંપડી હતી સેન્ડલોની હીલ, એ હજુયે યાદ છે મને

માનતો’તો હું કે પૈંડા બે જ છે સંસારરથનાં, હું ને તું
ને પાડોશમાં હતા તારાં ઘણાં સ્પેરવ્હીલ, એ હજુયે યાદ છે મને

ને મીલવવી હતી આખથી આખડી મારે, એ હજુયે યાદ છે મને
ને બાંધી તે મારા હાથે રાખડી, એ હજુયે યાદ છે મને

source : Unknown.

સુરતી પ્રેમી નુ ગીત

સુરત ના પુર પર નુ કટાક્ષ કાવ્ય

ધુળીયે માર્ગે ચાલ

સાયોનારા

ગુજરાત સમાચાર મા વાંચેલી ને ગમી ગયેલી પંક્તિ ઓ

એટલી અડબોથ મારી છે સમયે ગાલ પર ,
કે સુઝન ને લોક સૌ લાલી તરીકે ઓળખે .

- હિતેન આન્ન્દપરા

સુરતી મિજાજ

ના કરશો હૈયાશોક ને ચિંતા અમારી ,
રાખ માથી બેઠા થવુ એ પ્રક્રુતિ છે અમારી. - સુરતી